من اون گلبـرگ مغـرورم که می میـرم ز بی آبی

ولی بـا منـّت و خــواری پی شـبنـم نمی گـردم

هنگام  سپیده  دم  خـروس   سحری

دانی که چرا همی کند   نوحـه گری

یعنی  که   نمودند  در  آیـینه  صبح

کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

دل من دیر زمانی ست که می پندارد:

به نام نیک آفرین ایزد یکتا

قرن آدم ها هر لحظه تفاوت دارد

قرن ها گاه كوتاهتر از ده سالند

گاه صدها سالند

قرن ها مي گذرند

این بنده ی توست بردرگاه خانه ات

که اگر هم اکنون و با چنین حالی راهی دیار  "ابد" شود

بالین جاودانه ی خویش را مهیّا نکرده و

تا بخت در رو خفته را  ، چون بختِ سرو  ، اِستان کنیم

همچون غریبان چمن  ، بی‌پا روان گشته  به فن

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

هم سنبل و سیب و دود  کُندر خوشبوست

افسوس که هر سفره کنارش خالی ست

از پاره دلی گمشده یا همدم و دوست .

هوا سرد است و برف آهسته بارد

ز ابري ساكت و خاكستري رنگ

مـن انـدر خـود  نـمـی‌یـابـم  کـه روی  از دوسـت برتابم

بدار ای دوست  دست از من ، که طاقت رفت و  پایابم

دیـــــد مــــجنون را  عـــزیزی   ، دردنــاک

کــــو   میانِ رهــــگذر  مــــی بیخت خـــــــاک

تو در این یک هفته مشغول کدام علم

خواهی گشت ای مرد تمام ؟

نوشتن ،

انفجار قلب است

در سکوت